کتاب چنین می‌گفت زرتشت (کتابی برای همه و هیچ کس)

کتاب «چنین گفت زرتشت» مهم‌ترین و تأثیرگذارترین اثر فریدریش نیچه است؛ اثری شاعرانه، فلسفی و استعاری که میان فلسفه، ادبیات و عرفان در نوسان است. نیچه آن را بین سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ نوشت و خود آن را «عمیق‌ترین کتاب انسان» نامید.

کتاب روایت سفر و تعالیم شخصیتی به نام زرتشت است (با الهام از پیامبر ایرانی زرتشت، اما در قالبی کاملاً فلسفی). او پس از سال‌ها خلوت در کوهستان، تصمیم می‌گیرد میان مردم بازگردد تا «حکمت نو» خود را بیاموزد، اما مدام با درک نشدن مواجه می‌شود. این ساختار استعاری درواقع بازتاب مسیر خود نیچه است، فیلسوفی تنها که در برابر باورهای کهنه‌ی جهان مدرن ایستاده است.

نیچه در این کتاب تفکراتی را بیان می کند که در آن دوران کمتر کسی توان بیان یا فکر کردن به آن تفکرات را داشت از جمله این تفکرات میتوان اشاره کرد به مرگ خدا، نیچه اعلام می‌کند که خدا مرده است، یعنی ارزش‌های مطلق و اخلاقیات سنتی دیگر قدرت معنا بخشیدن به جهان انسان را ندارند. این بیان، نه نفی معنویت، بلکه بیانِ خلاصه‌ای از بحران بنیادین جهان مدرن است که در آن دیگر هیچ بنیاد متافیزیکی پذیرفته‌شده‌ای وجود ندارد. ابرمرد، پاسخی به مرگ خداست. ابرمرد انسان آینده‌ای است که خود ارزش‌های جدیدی خلق می‌کند، بر محدودیت‌های اخلاق گله‌ای (بردگان) فائق آمده و بر خود پیروز شده است. این مفهوم به معنای برتری نژادی یا سیاسی نیست، بلکه تعالی فلسفی و اراده‌ی قدرت فردی است.