کتاب هایدگر و ایدئولوژی جنگ

لوسوردو در تحلیل خود در کتاب هایدگر و ایدئولوژی جنگ، هایدگر را نه تنها یک فیلسوف، بلکه عاملی می‌بیند که تفکرش بستر لازم برای ایدئولوژی جنگ را فراهم کرد. محور اصلی اندیشه هایدگر، جستجوی «اصالت وجودی» برای انسان بود؛ یعنی رهایی از زندگی سطحی و روزمره. لوسوردو نشان می‌دهد که هایدگر، فلسفه کلاسیک غرب (که بر مبنای آن ساختارهای اجتماعی حاکم شکل گرفته بود) را به دلیل تمرکز بر «حضور همیشگی» و نادیده گرفتن بُعد زمانمند و تاریخی هستی، به طور کامل طرد می‌کرد. جنگ در تفکر هایدگر، در بعدی هستی‌شناختی قرار داشت: این مبارزه‌ی بنیادین، فرصتی بود تا ملت آلمان در مواجهه با خطر نابودی، به «وجود اصیل» خود بازگردد و خود را از ابتذال دموکراسی لیبرال برهاند؛ از این رو، او از نازیسم حمایت کرد.

ایدئولوژی نازیسم می‌توانست از این بستر فکری بهره ببرد زیرا مفهوم «ملت منسجم» و «سرنوشت تاریخی ویژه» که هایدگر ترویج می‌کرد، دقیقاً منطبق بر نیاز ناسیونالیسم رادیکال برای توجیه قدرت بود. با این حال، لوسوردو یک پارادوکس کلیدی را مطرح می‌کند: در حالی که کتاب مشهور هایدگر، «زمان و هستی»، بر اهمیت «افق زمانی» و «گشودگی» هستی تأکید می‌کند، حمایت او از نازیسم او را به یک ایدئولوژی بسته، دیکتاتوری و متمرکز بر «حالِ ابدی قدرت» هل داد. این یک عقب‌نشینی از آزادی هستی‌شناختی به سمت یک فرمان ایدئولوژیک بود.

در نهایت، لوسوردو معتقد است که ورود فلسفه هایدگر به حوزه سیاسی، باعث تسریع و تقویت بُعد رادیکال ایدئولوژی نازیسم شد. او صرفاً یک حامی ساده نبود؛ بلکه با ارائه‌ی یک توجیه عمیق فلسفی برای طرد لیبرالیسم و پذیرش «مبارزه»، به ایدئولوژی نازیسم عمق و ظاهری متفکرانه بخشید. این حمایت، به جای آنکه هایدگر را به آرمان‌های اصیل فلسفی‌اش نزدیک کند، او را در تضاد کامل با پیام اصلی «زمان و هستی» قرار داد و آن را به ابزاری برای توجیه ستم تبدیل کرد.