کتاب پرندگان می روند در پرو می میرند

خلاصه داستان:

داستان حول محور یک شخصیت بی‌نام می‌چرخد که در یک آسایشگاه روانی بستری است و در آستانه مرگ (به دلیل یک بیماری ناشناخته یا شاید صرفاً خستگی وجودی) قرار دارد. او در آخرین روزهای زندگی‌اش، با یک زن ناشناس ملاقات می‌کند. بخش اعظم رمان در مکالمات پر رمز و راز، پر از طعنه، کنایه و نیش‌های گزنده بین این دو شخصیت شکل می‌گیرد. این گفتگوها نه درباره‌ی مرگ جسمانی، بلکه درباره‌ی مرگ احساسات، مرگ عشق واقعی، و پوچی تمدنی است که در آن همه چیز کالایی شده است. «پرو» در اینجا بیشتر استعاره‌ای است برای انتهای راه، جایی دوردست و مرموز که می‌توان در آن با حقیقت خود روبرو شد.

سال چاپ و تاریخچه انتشار:

این اثر در سال ۱۹۶۲ منتشر شد و یکی از اولین رمان‌های گاری بود که لحن خاص و تمثیلی او را به شکلی برجسته به نمایش گذاشت.

تأثیرگذاری و افتخارات:

اگرچه شهرت جهانی گاری بیشتر مدیون رمان‌های بعدی او مانند «قول پرنده سیاه» و ساختار دوگانه نویسندگی‌اش (گاری/آژار) است، این کتاب به عنوان یک اثر کلیدی برای درک دیدگاه گاری نسبت به «مردم غیرعادی» و نقد اجتماعی شناخته می‌شود. این اثر نقطه عطفی در استفاده گاری از طنز سیاه به عنوان ابزاری برای کالبدشکافی واقعیت است. افتخار اصلی آن، تثبیت صدای منحصر به فرد نویسنده در ادبیات فرانسه پس از جنگ جهانی دوم است.

نویسنده: رومن گاری (۱۹۱۳-۱۹۸۰)

رومن گاری، نویسنده‌ای لیتوانیایی-فرانسوی، با نام اصلی رومن کاصف، یکی از بزرگترین دروغ‌پردازان بزرگ ادبیات جهان بود. او زندگی‌نامه‌ای پر از ماجراهای حیرت‌انگیز (که بسیاری از آن‌ها ساختگی بود) داشت و دو بار برنده جایزه معتبر گنکور شد؛ یک بار به نام خودش (رومن گاری) و یک بار به نام مستعارش (امیل آژار). گاری نه تنها یک نویسنده، بلکه یک قهرمان جنگ، دیپلمات و مفسر تند و تیز جامعه بود. مرگ او (خودکشی به ضرب گلوله) تنها چند سال پس از آخرین افشاگری‌های بزرگش رخ داد.